- Wychodzimy, tak by nas nikt nie widział, bo będziemy mieli kłopoty – powiedział Sylwek, gdy zabrano ciało żołnierza.

         Na czworakach, zasłonięci przewróconym stołem, niewidoczni z głębi sali, wydostali się przez rozbite drzwi na zewnątrz.

         - Sylwek, co tam widziałeś, że tak zaniemówiłeś – dopytywał się Mikołaj.

         - Nie. Nic takiego – nie chciał niepokoić przyjaciół.

         - Chłopcy noga mi spuchła i nie mogę iść – powiedziała Ola.

         - Poczekaj. Zrobimy z rąk krzesełko i cię poniesiemy, przed wsią mamy ukryty w krzakach rower.

         Gdy Ola wygodnie usadowiła się i trzymała ich za szyję. Sylwek czuł, że tak mógłby ją nieść nawet do Ornety. Dotarli do roweru, próbowali, trzymając rower z dwóch stron, wieść ją na ramie. Nie udawało się. Wkrótce będzie świtało a oni muszą być w domu nim wstaną rodzice.

         - Poczekajcie chwilę, mam pomysł.- Powiedział Mikołaj oddalając się, wrócił po chwili prowadząc konia.

         - Skąd masz tego konia?

         - Pasł się w zagrodzie, więc go pożyczyłem.

         - Mikołaj będziemy mieli kłopoty.

         - Jakie kłopoty, zawieziemy Olę do Jesionowa i konia puścimy. Każdy warmiński koń samodzielnie wróci do swojej zagrody.

         Gdy dotarli do domu ciotki Oli zrobiło się widno. Puszczony wolno koń pognał w kierunku Lechowa.

         - Całe szczęście, że jest widno, bo bym nie przejechał obok przestrzelonego krzyża. – Powiedział Mikołaj, gdy dotarli do Sylwkowej stodoły. W obejściu panował spokój, rodzice jeszcze spali.

         - Mikołaj nie mów nikomu, że byliśmy na tej zabawie, bo będą naprawdę poważne kłopoty.

         - Nie powiem. Przyrzekam. – Zasnęli na sianie. Po godzinie mieli pobudkę.

         - Wstawać śpiochy! Co całe życie chcecie przespać? – Usłyszeli głos ojca Sylwka.

         Tego dnia listonosz przyniósł wiadomość, że w Lechowie na zabawie zginął żołnierz.  Milicja i WSW jeżdzą  po wsiach i przesłuchują świadków.

         - Widzisz synu dobrze, że nie pozwoliłem na tą zabawę, bo mogłoby to skończyć się dla ciebie tragicznie. – Powiedział do Sylwka.

         Druga wiadomość to list do Sylwka z PSRM powiadający, o terminie obozu i rejsu kandydackiego. Informowano go również, że ma jak najszybciej dosłać zaświadczenie lekarskie o stanie zdrowia.

          Ojciec po przeczytaniu zawiadomienia powiedział.

         - Jutro pojedziesz do Ornety do przechodni lekarskiej.

          Warmińska przyroda daje siłę i zdrowie swym mieszkańcom, więc i Sylwkowi nie poskąpiła tych darów. Lekarz po zbadaniu stwierdził.

         - Masz zdrowie jak koń i nadajesz się na marynarza. – Zaczął wypisywać zaświadczenie.

         - Gdzie mieszkasz?

         - Miłkowo poczta Lechowo.

         - To tam gdzie Ukraińcy zamordowali polskiego żołnierza?

         - To nie prawda, to nie Ukraińcy! - Odruchowo zaprotestował Sylwek.

         - A co ty o tym możesz wiedzieć. – Ofuknął go lekarz.

         - Nie. Nic. Tak tylko powiedziałem – potulnie odpowiedział.

          Jeszcze nie wiedział, jaki jest cel takich nieprawdziwych informacji krążących nieoficjalnie.

          Jeszcze nie wiedział, że internacjonalizm o zadekretowanej przyjaźni międzynarodowej, przysłany z Moskwy, nie miał za zadanie wyjaśnienia krzywd i tworzenia normalnych relacji między poszczególnymi narodami, lecz miał podsycać nienawiść i wrogość, bo takie społeczeństwo łatwo pozbawić godności i nie pozwolić na wolność.

          Jeszcze nie wiedział, że żołnierze mieszkający na południu odbywali służbę na północy, a z północy na południu, dlatego by przypadkiem w roku siedemdziesiątym i osiemdziesiątym nie spotkali pod bramami stoczni swoich kolegów albo krewnych.

          Sylwek tego wszystkiego jeszcze nie wiedział.